Μεταρρυθμίσεις χωρίς απολύσεις γίνεται;

4 Οκτωβρίου 2012

Το Βήμα αναφέρει πως υπάρχει απόρριψη των μέτρων για την διοικητική μεταρύθμιση καθώς η τρόικα πιστεύει πως “μεταρύθμιση χωρίς απολύσεις δεν γίνεται”. Υπάρχει κανείς πραγματικά στην Ελλάδα που πιστεύει πως μπορεί να πραγματοποιηθεί η εκ βάθρων μεταρύθμιση σε διοικητικό επίπεδο (και παράλληλα δραστική μείωση των δαπανών) που χρειάζεται να πραγματοποιήσει η χώρα, χωρίς απολύσεις; Μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά;

Η χώρα μαστίζεται από μία γενικευμένη λευκή απεργία που πραγματοποιείται στον δημόσιο τομέα και πλήττει το σύνολο της κοινωνίας. Επίσης δημιουργεί σε όλους τους συναλλασσόμενους με το δημόσιο την αίσθηση της πλήρους αποδιοργάνωσης και απαξιώνεται περεταίρω στην συνείδηση των πολιτών. Σήμερα τόλμησε υπηρεσιακός παράγοντας με τον οποίο είχα συνάντηση να υπονοησει πως στην επόμενη συνάντησή μας, αν του κόψουν το επίδομα διευθυντή δεν θα μπορέσω εύκολα να τον βρω και μάλιστα συνέστησε και στους υπόλοιπους παρευρισκόμενους να κάνουν το ίδιο.

Ο Παναθηναϊκός για να ξεπεράσει την κρίση που μαστίζει την ομάδα του, σε αγωνιστικό επίπεδο, αναγκάστηκε να καρατομήσει έναν από τους πιο προβεβλημένους παίκτες του. Η Ελλάδα θα πρέπει αυτή τη στιγμή να αντιστρέψει τις εντυπώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο και να αποδείξει πως είναι διατεθειμένη να σπάσει αυγά για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Ας μην γελιόμαστε στη παγκοσμιοποιημένη οικονομία στη οποία θέλουμε να ανήκουμε πρέπει να αποδείξουμε πρώτα πως αξίζει να ανήκουμε. Όπως σε όλες τις παρέες αν δεν σε αποδεχθούν πρώτα οι άλλοι τότε δεν ανήκεις στην παρέα.

Τέσσερα μέτρα για την αποχώρηση στελεχών του δημοσίου είναι:

1. Απόλυση όλων όσοι έχουν πλουτίσει παράνομα (άνοιγμα λογαριασμών, διασταύρωση περιουσιακών στοιχείων, όσοι δεν είναι σύνομοι φεύγουν).
2. Απόλυση όλων όσοι έχουν προσληφθεί μετά τον νόμο Πεπονή (ΑΣΕΠ) χωρίς τις απαραίτητες διαδικασίες όπως προβλέπονται από τον συγκεκριμένο νόμο.
3. Απόλυση όλων όσοι εργάζονται σε υπό κατάργηση οργανισμούς.
4. Πραγματοποίηση πλήρους και σύγχρονης αναδιοργάνωσης των διαδικασιών και των υπηρεσιών και απόλυση πλεονάζοντος προσωπικού.

Στα κενά που μπορεί να προκύψουν μπορούν να πραγματοποιηθούν προσλήψεις, μέσα από τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ, κερδίζοντας έτσι νέο προσωπικό καλύτερα καταρτισμενο και σε πιο παραγωγική ηλικία.

Η δική μου Αργεντινή

7 Σεπτεμβρίου 2012

Πολλά έχουν γραφτεί και πολλά ακόμα έχουν ειπωθεί για την Αργεντινή η οποία βρέθηκε σε παρόμοια κατάσταση με εμάς πριν από μία δεκαετία περίπου. Προσωπική άποψη για τα οικονομικά και πολίτικα δεδομένα των αποφάσεων των κυβερνήσεων της Αργεντινής δεν εχω. Αυτό που εχω όμως είναι ένα προσωπικό βίωμα για τις επιπτώσεις των αποφάσεων της πτώχευσης στους πολίτες της Αργεντινής. Η ιστορία παρακάτω είναι προσωπική και συνήθως την μοιράζομαι με φίλους σε παρέες που κυριαρχούν απόψεις όπως αυτή του κ. Τσίπα σήμερα στη βουλή.

Σε ένα ταξίδι στο εξωτερικό πριν αρκετά, πλέον, χρόνια και αφού η Αργεντινή ήταν ήδη σε περιπέτειες τουλάχιστον μία πενταετία βρέθηκα σε ένα ξενοδοχείο στο οποίο οι πιο κοντινοί ένοικοι ήταν μία παρέα Αργεντίνων καθηγητών πανεπιστημίου διαφόρων βαθμίδων. Μην έχοντας τι να κάνω και προσπαθώντας σε ένα ξένο κράτος να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις εκείνες που θα επέτρεπαν να περάσω καλά με παρέα γνωριστήκαμε και πηγαίναμε μαζί για φαγητό, βόλτες, μπύρες και καραοκε.

Οι κουβέντες μας περιστρέφεται γύρω από πολλά θέματα, από το πόσο καλό δεκάρι παλιάς κοπής αλλά αργος είναι ο ρικελμε μέχρι τις διάφορες και τις ομοιότητες των χωρών μας. Στις κουβέντες αυτές λοιπόν, έχοντας ως δεδομένο την λατρεία μου στον ρικελμε και γενικότερα το αργεντινικο ποδόσφαιρο, μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο αναφερόταν στην Ελλάδα και την Ευρώπη γενικότερα. Η οπτική τους γωνία ήταν πως στην Ευρώπη υπήρχε η γη της επαγγελίας και πως τοη Ελλάδα ήταν το σούπερ κράτος . Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούσαν ήταν σαν να αναφερόταν σε άλλη χώρα και προσπαθούσα να τους πείσω πως η Ελλάδα δεν απείχε πολύ από την δική τους χώρα. Ωστόσο έπειτα από κάποιες μέρες παρέας και αρκετές βόλτες συνειδητοποίησα κάποια πράγματα τα οποία μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Για παράδειγμα υπήρχε έκδηλος ενθουσιασμός όταν βλέπανε σύγχρονα αυτοκίνητα και δεν μιλάω για πολυτελή αυτοκίνητα (πόρσε, κτλ) μιλάω για απλά αυτοκίνητα όπως πχ το πεζό 207 ή το ρενώ μεγκαν. Όταν τους ρώτησα τι συμβαίνει μου είπαν με απόλυτη φυσικότητα πως στην Αργεντινή δεν κυκλοφορούν νέα αμαξια, μόνο 20ετίας και βαλε καθώς δεν υπάρχουν αντιπροσωπείες αυτοκίνητων και όσοι είχαν καλό αυτοκίνητο (εσείς μεταφραστε στο μυαλό σας καινούργιο) τα δώσανε για να εξασφαλίσουν ρευστό.

Η διαπίστωση αυτή άρχισε να δημιουργεί στο μυαλό μου αμφιβολίες σχετικά με την άποψή μου περί ομοιότητα μεταξύ Ελλάδας και Αργεντινής. Αποφάσισα λοιπόν να αρχίσω να ρωτάω πιο συγκεκριμένα πράγματα ώστε να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Αρχικά θέλησα να μάθω πως αυτοί που ήταν καθηγητές στο πανεπιστήμιο βρέθηκαν σε αυτές τις θέσεις, άλλωστε ο μεγαλύτερος από αυτούς ήταν λίγο μεγαλύτερος μου. Ηθελα να μάθω πως αυτοί κατάφεραν εν μέσω των συνθηκών που περιέγραφαν να τελειώσουν πτυχίο,  μεταπτυχιακό και διδακτορικό και τα έβγαλαν πέρα. Η απάντηση τους με είχε σοκάρει, στην Αργεντινή μου λένε τώρα στήνονται τα πανεπιστήμια ξανά και για να γίνει αυτό δεν υπάρχουν καθηγητές με διδακτορικό. Δηλαδή λέω εσείς δεν έχετε διδακτορικό, όχι λένε,  ένας από αυτούς απλά είχε μάστερ.  Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ τους ρώτησα πως συνέβη αυτό και μου είπαν πως οι άνθρωποι δεν είχαν χρήματα να σπουδάσουν, όσοι είχαν προσόντα κατάφεραν να βρουν μία δουλειά στο εξωτερικό οι άλλοι προτίμησαν να κάνουν χειρονακτικες εργασίες για το μεροκάματο. Αφού δεν υπήρχαν φοιτητές έκλεισαν και τα πανεπιστήμια.

Εμβαθυνοτας περισσότερα κατάλαβα αυτό που οι άνθρωποι προσπαθούσαν να μου πουν εξαρχής, οι διάφορες μεταξύ Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής είναι τεράστιες και ευτυχώς για εσάς ζείτε σε ένα κράτος το οποίο ανήκει στην Ευρώπη. Η άποψη αυτή από μόνη της δεν θα είχε αξία αλλά ο ένας από τους Αργεντινούς είχε ζήσει μία διετία στην Ελλάδα εργαζόμενος ως εξωτερικός συνεργάτης σε κάποια ερευνητικά προγράμματα του Αριστοτέλειου πανεπιστημίου και είχε δεδομένα να συγκρίνει και να εκφράσει. Το ζουμί είναι πως αυτα που συνέκρινε δεν ήταν ζητήματα πολυτελείας αλλά καθημερινά θέματα διαβίωσης και παιδείας. Αυτα τους έλειπαν και αυτα συνέκρινε όπως για παράδειγμα ανοιχτα δημόσια σχολεία, ανοιχτα νοσοκομεία, ανοιχτα καταστήματα. Μάλιστα θυμάμαι την πικρία τους γιατί χώρες που είχαν επωφεληθεί στο παρελθόν από την Αργεντινή όπως είναι η Ισπανία και η Ιταλία δεν τους δώσανε μία χείρα βοήθειας για να αποφευχθεί η κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει.

Αυτά συνέβησαν το 2006, ήδη η Αργεντινή βρισκόταν σε περιπέτειες λίγο παραπάνω από μία πενταετία. Σήμερα ανακοινώθηκε πως το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων μειώθηκε στα επίπεδα του 2005. Οι αργεντινοί με αυτά που είχαν βιώσει ζήλευαν το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας του 2006 το οποίο είναι περίπου όσο και το βιοτικό επίπεδο σήμερα.

Food for thought που λέμε.

Στελέχη του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να συμμετέχουν στην συνδιάσκεψη και στις διαδικασίες ανάδειξης νέου προέδρου

7 Μαρτίου 2012
ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ –  ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ

Η ολοσχερής απουσία συστηματικού απολογισμού και έμπρακτης αυτοκριτικής του ΠΑΣΟΚ για τις επιζήμιες και καταστροφικές κυβερνητικές επιλογές της τελευταίας διετίας,   πιστοποιούν την άρνησή του να αποδεχθεί  τις αδυναμίες και τα λάθη που οδήγησαν τη χώρα και το λαό στην σημερινή τραγική κατάσταση

Η ευθύνη βαρύνει κυρίως τον κ. Παπανδρέου. Βαρύνει, όμως, και όλους όσοι από προσωπικές σκοπιμότητες, ιδιοτέλειες ή ματαιοδοξίες, σιώπησαν, ανέχθηκαν και στήριξαν την «άκρα του τάφου σιωπή».

Έγκαιρα επισημάναμε ότι το ΠΑΣΟΚ μετεβλήθη σε άδειο σακί. Πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά.

Ο ελάχιστος χρόνος που  υπήρχε για την πολιτική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ σπαταλήθηκε σε ανούσιες, φαιδρές και ακραίας γελοιότητας δικαιολογίες, με προφανή σκοπό να διασωθούν κενές περιεχομένου προσωπικές πολιτικές σκοπιμότητες.

Συνιστά τραγικό πολιτικό γεγονός και μέγιστη ιστορική ατυχία, η επιβίωση της χώρας να εξαρτάται από τις κυβιστήσεις και την απεμπόληση ευθυνών των ηγεσιών του πολιτικού κόσμου.

Το ΠΑΣΟΚ καλείται, την ύστατη στιγμή, να επιλέξει την ηγεσία του. Πρόκειται για κορυφαία πολιτική πράξη με απουσία πολιτικού περιεχομένου. Οι δελφίνοι αρκετοί, οι ιδέες και οι προτάσεις σπανίζουν και ο αναγκαίος συνθετικός διάλογος στο περιθώριο και εξαφανισμένος. Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ θα κληθούν να επιλέξουν ηγεσία χωρίς να συζητήσουν, να σχολιάσουν, να αντιπαρατεθούν, να συγκρίνουν, να απορρίψουν, να δεχθούν, να συνθέσουν ένα σχέδιο αναγέννησης της παράταξης που θα συμβάλει στην έξοδο από την καθολική κρίση που μαστίζει την πατρίδα.

Το μέγα ερώτημα της ανομολόγητης μετάλλαξής του ΠΑΣΟΚ, από σύγχρονο κόμμα, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό , σε ουρά και άθυρμα κυνικών και ατελέσφορων νεοφιλελεύθερων επιλογών, μένει μετέωρο και αναπάντητο.

Δεν θα συμμετάσχουμε στη διαδικασία επιλογής του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ούτε βέβαια στη συνδιάσκεψη.

H επιλογή μας αυτή συνοδεύεται από οδύνη και λύπη, αλλά την ενδυναμώνει η ισχυρή βούληση να εργασθούμε για την υγιή ανασύνθεση της παράταξης, για μια ΝΕΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.

Δεν επιθυμούμε τον συγχρωτισμό με όψιμους πολιτικούς μεταμορφιστές, χθεσινούς οσφυοκάμπτες και σημερινούς αδέκαστους ελεύθερους σκοπευτές. Ούτε με αδιάβαστους, με ολίγον μελετηρούς και με τους στυλοβάτες της πλέον αυταρχικής και πολιτικά νεκρής περιόδου που γνώρισε το ΠΑΣΟΚ,  κατηγορίες που ενδημούν στα ηγετικά κλιμάκια του κινήματος.

Άλλωστε το εγχείρημα γρήγορα θα κριθεί ατελέσφορο και αλυσιτελές. Η αποτυχία του πιθανόν να συμπαρασύρει άξια και ικανά πρόσωπα που αποδέχονται να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη παρά τα σκληρά διδάγματα που υπέστησαν.

Η δημοκρατική παράταξη υπάρχει. Την  αποδέχονται χιλιάδες πολιτών που επιλέγουν σήμερα να εκφρασθούν και από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, υπερβαίνοντας τα διλήμματα που επιχειρούν να θέσουν οι επίσημοι εκφραστές των δανειστών.

Είμαστε βέβαιοι ότι στο άμεσο μέλλον θα συναντηθούμε με όσους συνεχίζουν να αγωνιούν και να προβληματίζονται. Οι σχολάζουσες δυνάμεις της πατρίδας, διαθέτουν ικανό και επαρκές μέρισμα και στο ΠΑΣΟΚ. Τώρα ανοίγει ένας νέος διάλογος. Για την Ευρώπη που ανήκουμε, θέλουμε και επιδιώκουμε. Για την σύγχρονη, ανταγωνιστική, ασφαλή και κοινωνικά δίκαιη Ελλάδα. Για την Ελλάδα των Νέων Ανθρώπων

Η νέα εποχή θα αναδείξει νέες συλλογικότητες, θα απαιτήσει νέες δράσεις, θα επιβάλει νέα πολιτικά σχήματα, νέες πολιτικές διαδρομές, νέες συμφωνίες.

ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙ.

Δασκαλάκης Δήμος
Θωμάς Γιώργος
Καραγιαννάκης Κώστας
Κόκκας Βασίλης
Κρητικός Μανώλης
Μαλέσιος Βαγγέλης
Μανίκας Στέφανος
Νικολάου Γιάννης
Παπαδέλλης Φραγκλίνος
Σκαρτσολιάς Τάκης
Σταυρακάκης Μηνάς

Read more: http://yperpasok.blogspot.com/#ixzz1oQK1DALV

Τι είναι αριστερό;

2 Μαρτίου 2012

Παρακολουθούμε όλοι αυτές τις μέρες τις συζητήσεις που διενεργούνται στο δημόσιο χώρο, στο διαδίκτυο αλλά και ιδιωτικά με ομάδες ανθρώπων που ανησυχούν για το μέλλον της χώρας και την προοπτική της. Η κεντροαριστερά και η (ευρωπαϊκή ή ανανεωτική ή πείτε την όπως θέλετε) αριστερά συζητά, αφουγκράζεται, προσπαθεί να προτείνει πράγματα, πολλές φορές αυτοαναιρείται. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συζήτηση προωθεί απόψεις, τάσεις και νέες οπτικές γωνίες. Αν εξαιρέσει κανείς τραυματικά ταμπού που πολλές φορές μεταφέρονται στο προσκήνιο η γενική συζήτηση που διενεργείται ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα της κατάστασης. Με μία προϋπόθεση όμως, να καταλήξει σε μία συλλογή δράσεων και ενεργειών οι οποίες θα μπορούν να εφαρμοστούν (ρεαλισμός) και να βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει στο ξέφωτο (αποτελεσματικότητα).

Ας αναλογιστούμε λοιπόν τι είναι αριστερό. Αν δώσει κάποιος σημασία στην εφαρμογή ενός επίσημου ορισμού μέσω των μαρξιστικών ή κομουνιστικών μανιφέστο σίγουρα θα βρει πολλές ερμηνείες και πολλά περισσότερα πεδία αντιπαράθεσης. Όμως αξία έχει να αναλογιστούμε πρακτικά τι σημαίνει αριστερό, όχι σε μία γενική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά σήμερα, με αυτές τις συνθήκες, σε αυτό το περιβάλλον. Εάν αφουγκραστούμε βαθύτερα όλα αυτά που έχουν γραφτεί από διανοητές καταλήγουμε πως αριστερό είναι οτιδήποτε λειτουργεί υπέρ των αδυνάτων, των μη προνομιούχων, των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωσή τους.

Υπό αυτό το πρίσμα κάποιος μπορεί να αναλογιστεί πως πολλά πράγματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν αριστερά. Για παράδειγμα, η από το κράτος προστασία επαγγελμάτων, σίγουρα δεν ωφελεί τους μη προνομιούχους, αντιθέτως δημιουργεί ανισότητες στην απόδοση φόρων και στην κοινωνική συνοχή. Η οριζόντια επιβολή φόρων σε όλες τις κοινωνικές ομάδες σίγουρα δεν αποτελεί μία αριστερή πολιτική. Αντίστοιχα η οριζόντια προώθηση προνομίων δεν ανταποκρίνεται σε μία αριστερή πολιτική καθώς αποδίδει πόρους σε αστικές κοινωνικές ομάδες, που θα έπρεπε να αποδίδονται σε μη προνομιούχες ομάδες. Το ΙΚΑ δεν χρειάζεται να εξυπηρετεί του πάντες αλλά μόνο όσους δεν έχουν την δυνατότητα να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα για υπηρεσίες υγείας. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί δεν είναι λογικό να απευθύνονται σε όλους (παιδιά υπαλλήλων τραπεζών, παιδιά στρατιωτικών, κτλ) αλλά μόνο σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη (άνεργοι, νοικοκυριά με έσοδα στο οικονομικό όριο της φτώχειας, κτλ). Ένα δαιδαλώδες φορολογικό σύστημα ή ένας υπέρ του δέοντος αυστηρός νόμος περί χρεωκοπίας δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ανέργων καθώς δεν επιτρέπει την δημιουργία νέων επιχειρήσεων και των αντίστοιχων θέσεων εργασίας που ακολουθούν. Μισθοί πείνας ή η κατάλυση του ελάχιστου εγγυημένου μισθού επίσης δεν αποτελούν μία αριστερή κοινωνική πολιτική. Οικονομικές ανισότητες αντίστοιχων ειδικοτήτων σε διαφορετικά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου δεν μπορεί να αποτελούν μέρος ενός αριστερού κοινωνικού κράτους. Ο καθένας από την εμπειρία του μπορεί να εμπλουτίσει την παραπάνω λίστα με ακόμα περισσότερα παραδείγματα.

Τι λείπει όμως και οι αναγκαίες παροχές δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε αυτούς που τις έχουν ανάγκη; Τι είναι αυτό που δημιουργεί την αίσθηση πως μία παροχή του κράτους σημαίνει αυτόματα και ασυδοσία στους δικαιούχους της; Γιατί εν τέλει οι πολίτες της Ελλάδας αντιμετωπίζουν το κράτος και τις παροχές του ως μέσω πλουτισμού;

Ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Ο στρατιωτικός που στέλνει το παιδί του σε δημόσιο βρεφονηπιακό σταθμό, παρόλο το εγγυημένο εισόδημά του, λειτουργεί αρνητικά για την οικονομία και την κοινωνία. Πρώτον κατέχει την θέση κάποιου συμπολίτη που την χρειάζεται περισσότερο και δεύτερον δεν επαναχρηματοδοτεί την οικονομία με χρήματα τα οποία θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας σε νηπιαγωγούς, παιδικούς ψυχολόγους, λογοθεραπευτές και άλλα. Η συμπεριφορά αυτή όμως, επιβαρύνει την κοινωνία συνολικά καθώς διαμορφώνει κλίμα ώστε να ελαχιστοποιούνται οι απαιτήσεις των πολιτών ως προς τις υπηρεσίες που λαμβάνουν. Είναι διατεθειμένοι δηλαδή για μία δωρεάν υπηρεσία να κάνουν εκπτώσεις στις απαιτήσεις που θα πρέπει να πληροί η εν λόγω υπηρεσία. Εν τέλει αποδυναμώνονται συνολικά οι παροχές τους κράτους για όλους. Μειώνεται δηλαδή ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, με πραγματικό κόστος στους μη προνομιούχους οι οποίοι δεν μπορούν να καλυφθούν από αλλού.

Αυτό μέχρι σήμερα φαντάζει λογικό, ωστόσο πολλά από τα μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε θα είχαν αποφευχθεί υπό το πρίσμα μιας ορθολογικής ματιάς στην λειτουργία της κοινωνίας. Καλούμαστε στην Ελλάδα να αλλάξουμε, στο προηγούμενο άρθρο που παρουσιάστηκε στο blog προτάθηκε μία αλλαγή στην επιλογή του πολιτικού ανθρώπινου δυναμικού. Στο συγκεκριμένο άρθρο προτείνεται η αλλαγή στην θεώρηση του ατόμου ως κοινωνική μονάδα απέναντι στο κράτος. Η κρίση αποτελεί ευκαιρία για αλλαγές και τομές οι οποίες θα εξυπηρετούν τους αδύναμους και τους μη προνομιούχους και θα δημιουργούν μία κοινωνία ίσων ευκαιριών.

Η Μεταπολίτευση, η κρίση και οι εκλογές

26 Φεβρουαρίου 2012

Θέλω να γράψω ένα άρθρο εδώ και καιρό για το τι περιμένω εγώ από τις επερχόμενες εκλογές. Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά αλλά πάντοτε ανακαλύπτω νέα προβλήματα η λύση των οποίων δεν είναι πάντοτε προφανής. Ας πάρουμε λοιπόν κάποια δεδομένα: (α) έχουμε φτάσει στον πάτο (ή θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο πάτος είναι αυτό που έχουμε φτάσει), (β) η υπάρχουσα κατάσταση έχει δημιουργηθεί από όλα αυτά που βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια και (γ) για να ανακάμψουμε θα πρέπει να δημιουργηθούν νέες συνθήκες και προϋποθέσεις.

Ας ανακάμψουμε λοιπόν, αλλά πως; Εδώ πάλι θα πρέπει να δεχτούμε κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες θα εισάγουν και την έννοια της κατεύθυνσης ή της πορείας εξόδου. Θα δώσουν την πολυπόθητη έμπνευση για το μέλλον. Θέλουμε με την έξοδο της κρίσης μία κοινωνία ανθρωποφάγο ή μία κοινωνία που θα σέβεται την ατομικότητα; Θέλουμε μία κοινωνία στην οποία μέλλον θα έχουν μόνο οι έχοντες και οι κατέχοντες ή μία κοινωνία ίσων ευκαιριών; Θέλουμε μία κοινωνία στην οποία θα έχουμε το κράτος εισπράκτορα και μπαμπούλα ή μία κοινωνία που θα ανταμείβεται η δημιουργία, η καινοτομία και η προσφορά στον συνάνθρωπο; Εν τέλει θέλουμε μία κοινωνία με στόχο μόνο τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή μία κοινωνία με φιλελεύθερη διάθεση σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής (οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, κτλ);

Οι εκλογές είναι προ των πυλών και νομίζω πως θα πραγματοποιηθεί η μεγαλύτερη αλλαγή στην συμπεριφορά του εκλογικού σώματος από το 1981 και μετά. Νέα κόμματα, νέοι σχηματισμοί, νέες συνιστώσες θα παρουσιάσουν τις ιδέες τους και τις προτάσεις τους για το μέλλον. Αν μας δίδαξε κάτι η κρίση είναι πως οι επιλογές της κοινωνίας είναι αυτές που εν πολλοίς διαμορφώνουν και τις προοπτικές της. Θα δεχθεί η κοινωνία ίδιους ανθρώπους που διατείνονται ότι πρεσβεύουν νέες ιδέες; Ή μήπως νέους ανθρώπους που πρεσβεύουν παλιές ανακυκλωμένες ιδέες; Θα εμπιστευτεί η κοινωνία νέους σχηματισμούς ή μήπως θα περιμένει τα παλαιά κόμματα να μετασχηματιστούν στις νέες συνθήκες; Θα στραφεί η κοινωνία προς τον συντηρητισμό όπως συμβαίνει σε περιόδους κρίσης ή μήπως θα επιλέξει ελευθεριακή και ριζοσπαστική διάθεση στην επίλυση των προβλημάτων.

Πολλά θα απαντηθούν με το αποτέλεσμα των εκλογών που πιστεύω θα είναι ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας. Είμαι από αυτούς που θεωρώ πως ο ισοπεδωτισμός των πάντων λειτουργεί προς όφελος των λίγων, των μέτριων, των πραγματικά υπευθύνων και των πραγματικά ενόχων. Ωστόσο βλέποντας κομματικούς σκελετούς να περιφέρονται στα κανάλια και να προσπαθούν να πείσουν πως αυτοί πάντα προσπαθούσαν για το διαφορετικό με κάνει να σκέφτομαι πως μία οριζόντια, ανατρεπτική αλλαγή του πολιτικού προσωπικού θα παρασύρει λιγότερους καλούς καθώς οι μέτριοι και οι επικίνδυνοι είναι η πλειοψηφία στο υπάρχον σύστημα.

Στην Ελλάδα δεν έχει απολεστεί το δικαίωμα η κοινωνία να επιλέγει το ανθρώπινο δυναμικό που θα την αντιπροσωπεύει στην Βουλή των Ελλήνων. Ο σταυρός δίπλα από το όνομα του υποψηφίου είναι η συνεισφορά της κοινωνίας στην πορεία της χώρας προς το μέλλον. Η Μεταπολίτευση μας δίδαξε πως επιλέγεις εκείνον τον υποψήφιο ο οποίος είναι πιο εύκολο να υλοποιήσει τα προσωπικά σου αιτήματα ή τα αιτήματα της κλειστής ομάδας ή κάστας που αντιπροσωπεύεις. Η κρίση μας δίδαξε πως η αποσπασματική υλοποίηση προσωπικών αιτημάτων ή αιτημάτων μίας κλειστής ομάδας ή κάστας λειτουργεί επί ζημία για το σύνολο της κοινωνίας  δημιουργώντας στρεβλώσεις και παραλήψεις οι οποίες δεν είναι εύκολο να ανατραπούν.

Ας ξεκινήσει η ανάκαμψη από την επιλογή του ανθρώπινου δυναμικού, κάτι που ο καθένας ελέγχει απόλυτα για τον εαυτό του. Ας ασχοληθεί ο καθένας με το ποιόν του κάθε υποψηφίου, με την κοινωνική και επαγγελματική του πορεία, με την προσφορά του στην κοινωνία. Ας επιλέξουμε ανθρώπους που αντιπροσωπεύουν εκείνες τις αξίες οι οποίες πρέπει να ενεργοποιηθούν για να ανακάμψουμε από την κρίση.

Οι τάσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ

16 Νοεμβρίου 2011

Άρχισαν σιγά σιγά να διαμορφώνονται οι διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο Χατζηγάκης να διαγράφηκε διότι μίλησε για τάσεις στο εσωτερικό της ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ όμως οι τάσεις είναι “επίσημα” αναγνωρισμένες. Τελευταία παρέμβαση ομάδα μελών του ΠΑΣΟΚ (εθνικό συμβούλιο, νεολαία, κτλ) υπό την αιγίδα του Παναγιωτακόπουλου και την Αριστερή Πρωτοβουλία. Εκφραστές αυτής της πρωτοβουλίας στα Ιωάννινα ο Σπύρος Πάικας, Γραμματέας ΠΑΣΟΚ Πασσαρώνας και η Ηλιάνα Τσολιού, μέλος του ΔΣ της ΓΕΩΤΕ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων.

Περιληπτικά η παρέμβαση αυτή επικρίνει το ΠΑΣΟΚ για την νεοφιλελεύθερη πολιτική, για την επιλογή Παπαδήμου και για την μη προσφυγή στις κάλπες.

Εγώ θυμάμαι ακόμα πιο παλιά όταν ο Γιαννίτσης επιμελούνταν την αλλαγή του ασφαλιστικού, πολλοί από τους υπογράφοντες και μέλη αυτής της τάσης στο ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί στους δρόμους και διαδίλωναν ενάντια στην τότε κυβέρνηση Σημίτη. Τα αποτελέσματα καταστροφικά, όσα θα προλάμβανε εκείνο το ασφαλιστικό επιβεβαιώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο, και νέα μέτρα σαφώς πολύ χειρότερα επιβλήθηκαν μέσω του μνημονίου.

Είναι καιρός να αναλογιστείτε σύντροφοι εάν είστε με το ΠΑΣΟΚ της καθυστέρησης και της καταστροφής της χώρας μέσω της εξόδου από το Ευρώ ή είστε με το ΠΑΣΟΚ της προοπτικής, της ευρωπαϊκής πορείας και της ανάπτυξης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ και καλείται να κυβερνήσει πραγματικά, όσες φορές έχει επιχειρήσει να αναλωθεί σε πολιτικές φανφάρες τα αποτελέσματα για την χώρα είναι καταστροφικά.

Θα περίμενα μία μακροσκελέστερη προσωπική ανάλυση του Γραμματέα ΠΑΣΟΚ Πασσαρώνας, Σπύρου Πάικα ώστε να έχουμε μία σαφή γνώση τι πρεσβεύουν εκείνα τα στελέχη που κατέχουν εκλεγμένες θέσεις στα όργανα του κινήματος.

Η επιστροφή των εκσυγχρονιστών

15 Νοεμβρίου 2011

Ενδιαφέρουσα είναι η επιστροφή, με αυξημένες αρμοδιότητες, του εκσυγχρονιστικού μπλοκ του ΠΑΣΟΚ. Όπως αναφέρει και ο κ. Μητρόπουλος στο σημερινό φύλλο των Νέων “… Ο νέος Πρωθυπουργός προσπαθεί να επαναφέρει τη χώρα στην προτεσταντική γραμμή που την είχε αφήσει ο Κώστας Σημίτης. Είναι γνωστό τι έγινε μετά: με τους γόνους, γαλάζιους ή πράσινους, στο τιμόνι, το σκάφος εξώκειλε και πάει για τα βράχια.”

Οι γόνοι τα έκαναν ολίγον μαντάρα, ωστόσο η νέα κυβέρνηση πολυπληθής και ετερογενής δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στον ρόλο της.

Η λύση Παπαδήμου

12 Νοεμβρίου 2011

Τελικά ένα κομμάτι του πολιτικού προσωπικού ανήλθε στο ύψος των περιστάσεων και με μορφή τελεσιγράφου και την απειλή της παραίτησης συμπαρέσυραν τους Παπανδρέου και Σαμαρά να αποδεχθούν έναν ικανό άνθρωπο με πραγματικές ικανότητες ώστε να οδηγηθεί η χώρα στο τέλος του τούνελ.

Η επιστολή των βουλευτών

Αποδεικνύεται έτσι ότι η γενικευμένη λαϊκίστικη λογική πολλών Ελλήνων του “όλοι ίδιοι είναι” είναι λανθασμένη. Πρωτεργάτης αυτής της επιστολής ο βουλευτής Ιωαννίνων Μιχάλης Παντούλας.

Quiz για δυνατούς λύτες: Τελικά τι μετράει στην συνείδηση των πολιτών οι κωλοτούμπες και οι εμφανίσεις στα ισχυρά ΜΜΕ ή σταθερότητα και η ανάληψη των ευθυνών όταν αυτές ανακύπτουν;

Διεργασίες στην Νέα Δημοκρατία

6 Νοεμβρίου 2011

Έγραφα την Πέμπτη πως μου φαίνεται αδιανόητο όλοι στην Νέα Δημοκρατία να έχουν αυτήν την αυτιστική άποψη που προσπαθεί να επιβάλει ο Αντώνης Σαμαράς. Σήμερα διάφορα άρθρα αναφέρουν επαφές στελεχών της ΝΔ με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για την δημιουργία κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Στο φως της δημοσιότητας ανήλθε και ένα κείμενο (non paper) το οποίο υποτίθεται υπογράφηκε από βουλευτές

Πρόκειται για στελέχη από τον λεγόμενο φιλελεύθερο χώρο όπως είναι οι κύριοι: Σπηλιωτόπουλος, Χατζηδάκης, Μητσοτάκης, Βαρβιτσιώτης και Αντώναρος μεταξύ άλλων. Σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα όλοι όσοι υπέγραψαν δεν θα είναι υποψήφιοι με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις ερχόμενες εκλογές.

Δυστυχώς οι μέρες είναι σοβαρές, το πολιτικό μας σύστημα όμως, δεν φαίνεται να μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τέτοιες κινήσεις είναι σημαντικές και νομίζω ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι θα μπορέσουν να βρουν έναν κοινό τόπο συνεννόησης. Σημαντικό είναι να καταλάβουμε όλοι πως οι καταστάσεις έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω και ότι θα πρέπει το πολιτικό σύστημα να ανασυνταχθεί για να υπάρξει διέξοδος.

Προσωπικές στρατηγικές και ειδικά κριτήρια δείχνουν πως ακόμη δεν έχει επέλθει η απαιτούμενη σοβαρότητα. Οψόμεθα για την συνέχεια.

Όλοι στην Νέα Δημοκρατία έχουν την ίδια άποψη;

3 Νοεμβρίου 2011

Αναρωτιέμαι εάν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας έχουν την όλοι ίδια άποψη. Μόνο ένα άρθρο βρήκα στον ΣΚΑΪ από τον Χατζηγάκη (εδώ) που ζητάει πρωτοβουλίες από τον Σαμαρά.

Τα υπόλοιπα πρωτοκλασάτα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας εκφράζονται πλήρως από τις δηλώσεις Σαμαρά; Πιστεύουν ότι οι εκλογές είναι η μόνη λύση; Απορία προκαλεί αυτή η σιωπή.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.