Archive for the ‘Γενικά’ Category

Τι είναι αριστερό;

2 Μαρτίου 2012

Παρακολουθούμε όλοι αυτές τις μέρες τις συζητήσεις που διενεργούνται στο δημόσιο χώρο, στο διαδίκτυο αλλά και ιδιωτικά με ομάδες ανθρώπων που ανησυχούν για το μέλλον της χώρας και την προοπτική της. Η κεντροαριστερά και η (ευρωπαϊκή ή ανανεωτική ή πείτε την όπως θέλετε) αριστερά συζητά, αφουγκράζεται, προσπαθεί να προτείνει πράγματα, πολλές φορές αυτοαναιρείται. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συζήτηση προωθεί απόψεις, τάσεις και νέες οπτικές γωνίες. Αν εξαιρέσει κανείς τραυματικά ταμπού που πολλές φορές μεταφέρονται στο προσκήνιο η γενική συζήτηση που διενεργείται ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα της κατάστασης. Με μία προϋπόθεση όμως, να καταλήξει σε μία συλλογή δράσεων και ενεργειών οι οποίες θα μπορούν να εφαρμοστούν (ρεαλισμός) και να βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει στο ξέφωτο (αποτελεσματικότητα).

Ας αναλογιστούμε λοιπόν τι είναι αριστερό. Αν δώσει κάποιος σημασία στην εφαρμογή ενός επίσημου ορισμού μέσω των μαρξιστικών ή κομουνιστικών μανιφέστο σίγουρα θα βρει πολλές ερμηνείες και πολλά περισσότερα πεδία αντιπαράθεσης. Όμως αξία έχει να αναλογιστούμε πρακτικά τι σημαίνει αριστερό, όχι σε μία γενική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά σήμερα, με αυτές τις συνθήκες, σε αυτό το περιβάλλον. Εάν αφουγκραστούμε βαθύτερα όλα αυτά που έχουν γραφτεί από διανοητές καταλήγουμε πως αριστερό είναι οτιδήποτε λειτουργεί υπέρ των αδυνάτων, των μη προνομιούχων, των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωσή τους.

Υπό αυτό το πρίσμα κάποιος μπορεί να αναλογιστεί πως πολλά πράγματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν αριστερά. Για παράδειγμα, η από το κράτος προστασία επαγγελμάτων, σίγουρα δεν ωφελεί τους μη προνομιούχους, αντιθέτως δημιουργεί ανισότητες στην απόδοση φόρων και στην κοινωνική συνοχή. Η οριζόντια επιβολή φόρων σε όλες τις κοινωνικές ομάδες σίγουρα δεν αποτελεί μία αριστερή πολιτική. Αντίστοιχα η οριζόντια προώθηση προνομίων δεν ανταποκρίνεται σε μία αριστερή πολιτική καθώς αποδίδει πόρους σε αστικές κοινωνικές ομάδες, που θα έπρεπε να αποδίδονται σε μη προνομιούχες ομάδες. Το ΙΚΑ δεν χρειάζεται να εξυπηρετεί του πάντες αλλά μόνο όσους δεν έχουν την δυνατότητα να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα για υπηρεσίες υγείας. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί δεν είναι λογικό να απευθύνονται σε όλους (παιδιά υπαλλήλων τραπεζών, παιδιά στρατιωτικών, κτλ) αλλά μόνο σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη (άνεργοι, νοικοκυριά με έσοδα στο οικονομικό όριο της φτώχειας, κτλ). Ένα δαιδαλώδες φορολογικό σύστημα ή ένας υπέρ του δέοντος αυστηρός νόμος περί χρεωκοπίας δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ανέργων καθώς δεν επιτρέπει την δημιουργία νέων επιχειρήσεων και των αντίστοιχων θέσεων εργασίας που ακολουθούν. Μισθοί πείνας ή η κατάλυση του ελάχιστου εγγυημένου μισθού επίσης δεν αποτελούν μία αριστερή κοινωνική πολιτική. Οικονομικές ανισότητες αντίστοιχων ειδικοτήτων σε διαφορετικά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου δεν μπορεί να αποτελούν μέρος ενός αριστερού κοινωνικού κράτους. Ο καθένας από την εμπειρία του μπορεί να εμπλουτίσει την παραπάνω λίστα με ακόμα περισσότερα παραδείγματα.

Τι λείπει όμως και οι αναγκαίες παροχές δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε αυτούς που τις έχουν ανάγκη; Τι είναι αυτό που δημιουργεί την αίσθηση πως μία παροχή του κράτους σημαίνει αυτόματα και ασυδοσία στους δικαιούχους της; Γιατί εν τέλει οι πολίτες της Ελλάδας αντιμετωπίζουν το κράτος και τις παροχές του ως μέσω πλουτισμού;

Ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Ο στρατιωτικός που στέλνει το παιδί του σε δημόσιο βρεφονηπιακό σταθμό, παρόλο το εγγυημένο εισόδημά του, λειτουργεί αρνητικά για την οικονομία και την κοινωνία. Πρώτον κατέχει την θέση κάποιου συμπολίτη που την χρειάζεται περισσότερο και δεύτερον δεν επαναχρηματοδοτεί την οικονομία με χρήματα τα οποία θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας σε νηπιαγωγούς, παιδικούς ψυχολόγους, λογοθεραπευτές και άλλα. Η συμπεριφορά αυτή όμως, επιβαρύνει την κοινωνία συνολικά καθώς διαμορφώνει κλίμα ώστε να ελαχιστοποιούνται οι απαιτήσεις των πολιτών ως προς τις υπηρεσίες που λαμβάνουν. Είναι διατεθειμένοι δηλαδή για μία δωρεάν υπηρεσία να κάνουν εκπτώσεις στις απαιτήσεις που θα πρέπει να πληροί η εν λόγω υπηρεσία. Εν τέλει αποδυναμώνονται συνολικά οι παροχές τους κράτους για όλους. Μειώνεται δηλαδή ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, με πραγματικό κόστος στους μη προνομιούχους οι οποίοι δεν μπορούν να καλυφθούν από αλλού.

Αυτό μέχρι σήμερα φαντάζει λογικό, ωστόσο πολλά από τα μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε θα είχαν αποφευχθεί υπό το πρίσμα μιας ορθολογικής ματιάς στην λειτουργία της κοινωνίας. Καλούμαστε στην Ελλάδα να αλλάξουμε, στο προηγούμενο άρθρο που παρουσιάστηκε στο blog προτάθηκε μία αλλαγή στην επιλογή του πολιτικού ανθρώπινου δυναμικού. Στο συγκεκριμένο άρθρο προτείνεται η αλλαγή στην θεώρηση του ατόμου ως κοινωνική μονάδα απέναντι στο κράτος. Η κρίση αποτελεί ευκαιρία για αλλαγές και τομές οι οποίες θα εξυπηρετούν τους αδύναμους και τους μη προνομιούχους και θα δημιουργούν μία κοινωνία ίσων ευκαιριών.

Η επικαιρότητα

7 Οκτωβρίου 2011

Σχεδόν μετά μισό χρόνο πάλι ο Πάγκαλος είναι στην επικαιρότητα. Από πέρυσι τον Απρίλιο μέχρι και σήμερα οι αλλαγές στην Ελλάδα είναι θεαματικές, αλλάζουν συνεχώς και πολύ φοβάμαι οι περισσότερες αλλαγές είναι προς το χειρότερο.

Δυστυχώς η Ελλάδα είναι μία κοινωνία, οι πολίτες της οποίας επηρεάζονται έμμεσα από τα ΜΜΕ. Η επιρροή αυτή δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνία αλλά τις προσωπικές στρατηγικές που κρύβονται πίσω από τα συμφέροντα.

Το συμφέρον της Ελλάδας είναι η αλλαγή της στάσης και των πολιτικών όρων συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Θα ήθελα να δω νέα κόμματα ώστε να απελευθερωθούν δυνάμεις εγκλωβισμένες είτε στους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς είτε δεν έχουν κάποια κομματική έκφανση τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Θα ήθελα να δω πολίτες που θα συμμετέχουν με όρους ανάπτυξης, με όρους προόδου απεγκλωβισμένοι από κομματικούς μανδύες.

Πριν από λίγο ανακοινώθηκε πως 110.000 άνθρωποι λάμβαναν συντάξεις μαϊμού από το ΙΚΑ. Αυτό μεταφράζεται σε 1 περίπου δις € τον χρόνο. Οι συντάξεις αυτές πάνε πίσω μέχρι και 20 χρόνια. Ο οποιοσδήποτε καταλαβαίνει πως τα λεφτά που έχουν χαθεί είναι περισσότερα από όσα ζητάμε ως 6η δόση δανείου. Η σωστή αντιμετώπιση της κοινωνίας θα ήταν να μην εκλέξει κανέναν πολιτικό που διαχειρίστηκε τις συγκεκριμένες πολιτικές και εκτελεστικές θέσεις.