Archive for the ‘ΠΑΣΟΚ’ Category

Στελέχη του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να συμμετέχουν στην συνδιάσκεψη και στις διαδικασίες ανάδειξης νέου προέδρου

7 Μαρτίου 2012
ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ –  ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ

Η ολοσχερής απουσία συστηματικού απολογισμού και έμπρακτης αυτοκριτικής του ΠΑΣΟΚ για τις επιζήμιες και καταστροφικές κυβερνητικές επιλογές της τελευταίας διετίας,   πιστοποιούν την άρνησή του να αποδεχθεί  τις αδυναμίες και τα λάθη που οδήγησαν τη χώρα και το λαό στην σημερινή τραγική κατάσταση

Η ευθύνη βαρύνει κυρίως τον κ. Παπανδρέου. Βαρύνει, όμως, και όλους όσοι από προσωπικές σκοπιμότητες, ιδιοτέλειες ή ματαιοδοξίες, σιώπησαν, ανέχθηκαν και στήριξαν την «άκρα του τάφου σιωπή».

Έγκαιρα επισημάναμε ότι το ΠΑΣΟΚ μετεβλήθη σε άδειο σακί. Πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά.

Ο ελάχιστος χρόνος που  υπήρχε για την πολιτική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ σπαταλήθηκε σε ανούσιες, φαιδρές και ακραίας γελοιότητας δικαιολογίες, με προφανή σκοπό να διασωθούν κενές περιεχομένου προσωπικές πολιτικές σκοπιμότητες.

Συνιστά τραγικό πολιτικό γεγονός και μέγιστη ιστορική ατυχία, η επιβίωση της χώρας να εξαρτάται από τις κυβιστήσεις και την απεμπόληση ευθυνών των ηγεσιών του πολιτικού κόσμου.

Το ΠΑΣΟΚ καλείται, την ύστατη στιγμή, να επιλέξει την ηγεσία του. Πρόκειται για κορυφαία πολιτική πράξη με απουσία πολιτικού περιεχομένου. Οι δελφίνοι αρκετοί, οι ιδέες και οι προτάσεις σπανίζουν και ο αναγκαίος συνθετικός διάλογος στο περιθώριο και εξαφανισμένος. Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ θα κληθούν να επιλέξουν ηγεσία χωρίς να συζητήσουν, να σχολιάσουν, να αντιπαρατεθούν, να συγκρίνουν, να απορρίψουν, να δεχθούν, να συνθέσουν ένα σχέδιο αναγέννησης της παράταξης που θα συμβάλει στην έξοδο από την καθολική κρίση που μαστίζει την πατρίδα.

Το μέγα ερώτημα της ανομολόγητης μετάλλαξής του ΠΑΣΟΚ, από σύγχρονο κόμμα, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό , σε ουρά και άθυρμα κυνικών και ατελέσφορων νεοφιλελεύθερων επιλογών, μένει μετέωρο και αναπάντητο.

Δεν θα συμμετάσχουμε στη διαδικασία επιλογής του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ούτε βέβαια στη συνδιάσκεψη.

H επιλογή μας αυτή συνοδεύεται από οδύνη και λύπη, αλλά την ενδυναμώνει η ισχυρή βούληση να εργασθούμε για την υγιή ανασύνθεση της παράταξης, για μια ΝΕΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.

Δεν επιθυμούμε τον συγχρωτισμό με όψιμους πολιτικούς μεταμορφιστές, χθεσινούς οσφυοκάμπτες και σημερινούς αδέκαστους ελεύθερους σκοπευτές. Ούτε με αδιάβαστους, με ολίγον μελετηρούς και με τους στυλοβάτες της πλέον αυταρχικής και πολιτικά νεκρής περιόδου που γνώρισε το ΠΑΣΟΚ,  κατηγορίες που ενδημούν στα ηγετικά κλιμάκια του κινήματος.

Άλλωστε το εγχείρημα γρήγορα θα κριθεί ατελέσφορο και αλυσιτελές. Η αποτυχία του πιθανόν να συμπαρασύρει άξια και ικανά πρόσωπα που αποδέχονται να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη παρά τα σκληρά διδάγματα που υπέστησαν.

Η δημοκρατική παράταξη υπάρχει. Την  αποδέχονται χιλιάδες πολιτών που επιλέγουν σήμερα να εκφρασθούν και από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, υπερβαίνοντας τα διλήμματα που επιχειρούν να θέσουν οι επίσημοι εκφραστές των δανειστών.

Είμαστε βέβαιοι ότι στο άμεσο μέλλον θα συναντηθούμε με όσους συνεχίζουν να αγωνιούν και να προβληματίζονται. Οι σχολάζουσες δυνάμεις της πατρίδας, διαθέτουν ικανό και επαρκές μέρισμα και στο ΠΑΣΟΚ. Τώρα ανοίγει ένας νέος διάλογος. Για την Ευρώπη που ανήκουμε, θέλουμε και επιδιώκουμε. Για την σύγχρονη, ανταγωνιστική, ασφαλή και κοινωνικά δίκαιη Ελλάδα. Για την Ελλάδα των Νέων Ανθρώπων

Η νέα εποχή θα αναδείξει νέες συλλογικότητες, θα απαιτήσει νέες δράσεις, θα επιβάλει νέα πολιτικά σχήματα, νέες πολιτικές διαδρομές, νέες συμφωνίες.

ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙ.

Δασκαλάκης Δήμος
Θωμάς Γιώργος
Καραγιαννάκης Κώστας
Κόκκας Βασίλης
Κρητικός Μανώλης
Μαλέσιος Βαγγέλης
Μανίκας Στέφανος
Νικολάου Γιάννης
Παπαδέλλης Φραγκλίνος
Σκαρτσολιάς Τάκης
Σταυρακάκης Μηνάς

Read more: http://yperpasok.blogspot.com/#ixzz1oQK1DALV
Advertisements

Τι είναι αριστερό;

2 Μαρτίου 2012

Παρακολουθούμε όλοι αυτές τις μέρες τις συζητήσεις που διενεργούνται στο δημόσιο χώρο, στο διαδίκτυο αλλά και ιδιωτικά με ομάδες ανθρώπων που ανησυχούν για το μέλλον της χώρας και την προοπτική της. Η κεντροαριστερά και η (ευρωπαϊκή ή ανανεωτική ή πείτε την όπως θέλετε) αριστερά συζητά, αφουγκράζεται, προσπαθεί να προτείνει πράγματα, πολλές φορές αυτοαναιρείται. Το μόνο σίγουρο είναι πως η συζήτηση προωθεί απόψεις, τάσεις και νέες οπτικές γωνίες. Αν εξαιρέσει κανείς τραυματικά ταμπού που πολλές φορές μεταφέρονται στο προσκήνιο η γενική συζήτηση που διενεργείται ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα της κατάστασης. Με μία προϋπόθεση όμως, να καταλήξει σε μία συλλογή δράσεων και ενεργειών οι οποίες θα μπορούν να εφαρμοστούν (ρεαλισμός) και να βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει στο ξέφωτο (αποτελεσματικότητα).

Ας αναλογιστούμε λοιπόν τι είναι αριστερό. Αν δώσει κάποιος σημασία στην εφαρμογή ενός επίσημου ορισμού μέσω των μαρξιστικών ή κομουνιστικών μανιφέστο σίγουρα θα βρει πολλές ερμηνείες και πολλά περισσότερα πεδία αντιπαράθεσης. Όμως αξία έχει να αναλογιστούμε πρακτικά τι σημαίνει αριστερό, όχι σε μία γενική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά σήμερα, με αυτές τις συνθήκες, σε αυτό το περιβάλλον. Εάν αφουγκραστούμε βαθύτερα όλα αυτά που έχουν γραφτεί από διανοητές καταλήγουμε πως αριστερό είναι οτιδήποτε λειτουργεί υπέρ των αδυνάτων, των μη προνομιούχων, των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά για την επιβίωσή τους.

Υπό αυτό το πρίσμα κάποιος μπορεί να αναλογιστεί πως πολλά πράγματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν αριστερά. Για παράδειγμα, η από το κράτος προστασία επαγγελμάτων, σίγουρα δεν ωφελεί τους μη προνομιούχους, αντιθέτως δημιουργεί ανισότητες στην απόδοση φόρων και στην κοινωνική συνοχή. Η οριζόντια επιβολή φόρων σε όλες τις κοινωνικές ομάδες σίγουρα δεν αποτελεί μία αριστερή πολιτική. Αντίστοιχα η οριζόντια προώθηση προνομίων δεν ανταποκρίνεται σε μία αριστερή πολιτική καθώς αποδίδει πόρους σε αστικές κοινωνικές ομάδες, που θα έπρεπε να αποδίδονται σε μη προνομιούχες ομάδες. Το ΙΚΑ δεν χρειάζεται να εξυπηρετεί του πάντες αλλά μόνο όσους δεν έχουν την δυνατότητα να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα για υπηρεσίες υγείας. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί δεν είναι λογικό να απευθύνονται σε όλους (παιδιά υπαλλήλων τραπεζών, παιδιά στρατιωτικών, κτλ) αλλά μόνο σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη (άνεργοι, νοικοκυριά με έσοδα στο οικονομικό όριο της φτώχειας, κτλ). Ένα δαιδαλώδες φορολογικό σύστημα ή ένας υπέρ του δέοντος αυστηρός νόμος περί χρεωκοπίας δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ανέργων καθώς δεν επιτρέπει την δημιουργία νέων επιχειρήσεων και των αντίστοιχων θέσεων εργασίας που ακολουθούν. Μισθοί πείνας ή η κατάλυση του ελάχιστου εγγυημένου μισθού επίσης δεν αποτελούν μία αριστερή κοινωνική πολιτική. Οικονομικές ανισότητες αντίστοιχων ειδικοτήτων σε διαφορετικά νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου δεν μπορεί να αποτελούν μέρος ενός αριστερού κοινωνικού κράτους. Ο καθένας από την εμπειρία του μπορεί να εμπλουτίσει την παραπάνω λίστα με ακόμα περισσότερα παραδείγματα.

Τι λείπει όμως και οι αναγκαίες παροχές δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε αυτούς που τις έχουν ανάγκη; Τι είναι αυτό που δημιουργεί την αίσθηση πως μία παροχή του κράτους σημαίνει αυτόματα και ασυδοσία στους δικαιούχους της; Γιατί εν τέλει οι πολίτες της Ελλάδας αντιμετωπίζουν το κράτος και τις παροχές του ως μέσω πλουτισμού;

Ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Ο στρατιωτικός που στέλνει το παιδί του σε δημόσιο βρεφονηπιακό σταθμό, παρόλο το εγγυημένο εισόδημά του, λειτουργεί αρνητικά για την οικονομία και την κοινωνία. Πρώτον κατέχει την θέση κάποιου συμπολίτη που την χρειάζεται περισσότερο και δεύτερον δεν επαναχρηματοδοτεί την οικονομία με χρήματα τα οποία θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας σε νηπιαγωγούς, παιδικούς ψυχολόγους, λογοθεραπευτές και άλλα. Η συμπεριφορά αυτή όμως, επιβαρύνει την κοινωνία συνολικά καθώς διαμορφώνει κλίμα ώστε να ελαχιστοποιούνται οι απαιτήσεις των πολιτών ως προς τις υπηρεσίες που λαμβάνουν. Είναι διατεθειμένοι δηλαδή για μία δωρεάν υπηρεσία να κάνουν εκπτώσεις στις απαιτήσεις που θα πρέπει να πληροί η εν λόγω υπηρεσία. Εν τέλει αποδυναμώνονται συνολικά οι παροχές τους κράτους για όλους. Μειώνεται δηλαδή ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής, με πραγματικό κόστος στους μη προνομιούχους οι οποίοι δεν μπορούν να καλυφθούν από αλλού.

Αυτό μέχρι σήμερα φαντάζει λογικό, ωστόσο πολλά από τα μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε θα είχαν αποφευχθεί υπό το πρίσμα μιας ορθολογικής ματιάς στην λειτουργία της κοινωνίας. Καλούμαστε στην Ελλάδα να αλλάξουμε, στο προηγούμενο άρθρο που παρουσιάστηκε στο blog προτάθηκε μία αλλαγή στην επιλογή του πολιτικού ανθρώπινου δυναμικού. Στο συγκεκριμένο άρθρο προτείνεται η αλλαγή στην θεώρηση του ατόμου ως κοινωνική μονάδα απέναντι στο κράτος. Η κρίση αποτελεί ευκαιρία για αλλαγές και τομές οι οποίες θα εξυπηρετούν τους αδύναμους και τους μη προνομιούχους και θα δημιουργούν μία κοινωνία ίσων ευκαιριών.

Η Μεταπολίτευση, η κρίση και οι εκλογές

26 Φεβρουαρίου 2012

Θέλω να γράψω ένα άρθρο εδώ και καιρό για το τι περιμένω εγώ από τις επερχόμενες εκλογές. Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά αλλά πάντοτε ανακαλύπτω νέα προβλήματα η λύση των οποίων δεν είναι πάντοτε προφανής. Ας πάρουμε λοιπόν κάποια δεδομένα: (α) έχουμε φτάσει στον πάτο (ή θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο πάτος είναι αυτό που έχουμε φτάσει), (β) η υπάρχουσα κατάσταση έχει δημιουργηθεί από όλα αυτά που βιώσαμε τα τελευταία 30 χρόνια και (γ) για να ανακάμψουμε θα πρέπει να δημιουργηθούν νέες συνθήκες και προϋποθέσεις.

Ας ανακάμψουμε λοιπόν, αλλά πως; Εδώ πάλι θα πρέπει να δεχτούμε κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες θα εισάγουν και την έννοια της κατεύθυνσης ή της πορείας εξόδου. Θα δώσουν την πολυπόθητη έμπνευση για το μέλλον. Θέλουμε με την έξοδο της κρίσης μία κοινωνία ανθρωποφάγο ή μία κοινωνία που θα σέβεται την ατομικότητα; Θέλουμε μία κοινωνία στην οποία μέλλον θα έχουν μόνο οι έχοντες και οι κατέχοντες ή μία κοινωνία ίσων ευκαιριών; Θέλουμε μία κοινωνία στην οποία θα έχουμε το κράτος εισπράκτορα και μπαμπούλα ή μία κοινωνία που θα ανταμείβεται η δημιουργία, η καινοτομία και η προσφορά στον συνάνθρωπο; Εν τέλει θέλουμε μία κοινωνία με στόχο μόνο τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή μία κοινωνία με φιλελεύθερη διάθεση σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής (οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, κτλ);

Οι εκλογές είναι προ των πυλών και νομίζω πως θα πραγματοποιηθεί η μεγαλύτερη αλλαγή στην συμπεριφορά του εκλογικού σώματος από το 1981 και μετά. Νέα κόμματα, νέοι σχηματισμοί, νέες συνιστώσες θα παρουσιάσουν τις ιδέες τους και τις προτάσεις τους για το μέλλον. Αν μας δίδαξε κάτι η κρίση είναι πως οι επιλογές της κοινωνίας είναι αυτές που εν πολλοίς διαμορφώνουν και τις προοπτικές της. Θα δεχθεί η κοινωνία ίδιους ανθρώπους που διατείνονται ότι πρεσβεύουν νέες ιδέες; Ή μήπως νέους ανθρώπους που πρεσβεύουν παλιές ανακυκλωμένες ιδέες; Θα εμπιστευτεί η κοινωνία νέους σχηματισμούς ή μήπως θα περιμένει τα παλαιά κόμματα να μετασχηματιστούν στις νέες συνθήκες; Θα στραφεί η κοινωνία προς τον συντηρητισμό όπως συμβαίνει σε περιόδους κρίσης ή μήπως θα επιλέξει ελευθεριακή και ριζοσπαστική διάθεση στην επίλυση των προβλημάτων.

Πολλά θα απαντηθούν με το αποτέλεσμα των εκλογών που πιστεύω θα είναι ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας. Είμαι από αυτούς που θεωρώ πως ο ισοπεδωτισμός των πάντων λειτουργεί προς όφελος των λίγων, των μέτριων, των πραγματικά υπευθύνων και των πραγματικά ενόχων. Ωστόσο βλέποντας κομματικούς σκελετούς να περιφέρονται στα κανάλια και να προσπαθούν να πείσουν πως αυτοί πάντα προσπαθούσαν για το διαφορετικό με κάνει να σκέφτομαι πως μία οριζόντια, ανατρεπτική αλλαγή του πολιτικού προσωπικού θα παρασύρει λιγότερους καλούς καθώς οι μέτριοι και οι επικίνδυνοι είναι η πλειοψηφία στο υπάρχον σύστημα.

Στην Ελλάδα δεν έχει απολεστεί το δικαίωμα η κοινωνία να επιλέγει το ανθρώπινο δυναμικό που θα την αντιπροσωπεύει στην Βουλή των Ελλήνων. Ο σταυρός δίπλα από το όνομα του υποψηφίου είναι η συνεισφορά της κοινωνίας στην πορεία της χώρας προς το μέλλον. Η Μεταπολίτευση μας δίδαξε πως επιλέγεις εκείνον τον υποψήφιο ο οποίος είναι πιο εύκολο να υλοποιήσει τα προσωπικά σου αιτήματα ή τα αιτήματα της κλειστής ομάδας ή κάστας που αντιπροσωπεύεις. Η κρίση μας δίδαξε πως η αποσπασματική υλοποίηση προσωπικών αιτημάτων ή αιτημάτων μίας κλειστής ομάδας ή κάστας λειτουργεί επί ζημία για το σύνολο της κοινωνίας  δημιουργώντας στρεβλώσεις και παραλήψεις οι οποίες δεν είναι εύκολο να ανατραπούν.

Ας ξεκινήσει η ανάκαμψη από την επιλογή του ανθρώπινου δυναμικού, κάτι που ο καθένας ελέγχει απόλυτα για τον εαυτό του. Ας ασχοληθεί ο καθένας με το ποιόν του κάθε υποψηφίου, με την κοινωνική και επαγγελματική του πορεία, με την προσφορά του στην κοινωνία. Ας επιλέξουμε ανθρώπους που αντιπροσωπεύουν εκείνες τις αξίες οι οποίες πρέπει να ενεργοποιηθούν για να ανακάμψουμε από την κρίση.

Οι τάσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ

16 Νοεμβρίου 2011

Άρχισαν σιγά σιγά να διαμορφώνονται οι διαφορετικές τάσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο Χατζηγάκης να διαγράφηκε διότι μίλησε για τάσεις στο εσωτερικό της ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ όμως οι τάσεις είναι «επίσημα» αναγνωρισμένες. Τελευταία παρέμβαση ομάδα μελών του ΠΑΣΟΚ (εθνικό συμβούλιο, νεολαία, κτλ) υπό την αιγίδα του Παναγιωτακόπουλου και την Αριστερή Πρωτοβουλία. Εκφραστές αυτής της πρωτοβουλίας στα Ιωάννινα ο Σπύρος Πάικας, Γραμματέας ΠΑΣΟΚ Πασσαρώνας και η Ηλιάνα Τσολιού, μέλος του ΔΣ της ΓΕΩΤΕ Ηπείρου και Ιονίων Νήσων.

Περιληπτικά η παρέμβαση αυτή επικρίνει το ΠΑΣΟΚ για την νεοφιλελεύθερη πολιτική, για την επιλογή Παπαδήμου και για την μη προσφυγή στις κάλπες.

Εγώ θυμάμαι ακόμα πιο παλιά όταν ο Γιαννίτσης επιμελούνταν την αλλαγή του ασφαλιστικού, πολλοί από τους υπογράφοντες και μέλη αυτής της τάσης στο ΠΑΣΟΚ είχαν κατεβεί στους δρόμους και διαδίλωναν ενάντια στην τότε κυβέρνηση Σημίτη. Τα αποτελέσματα καταστροφικά, όσα θα προλάμβανε εκείνο το ασφαλιστικό επιβεβαιώθηκαν με τον χειρότερο τρόπο, και νέα μέτρα σαφώς πολύ χειρότερα επιβλήθηκαν μέσω του μνημονίου.

Είναι καιρός να αναλογιστείτε σύντροφοι εάν είστε με το ΠΑΣΟΚ της καθυστέρησης και της καταστροφής της χώρας μέσω της εξόδου από το Ευρώ ή είστε με το ΠΑΣΟΚ της προοπτικής, της ευρωπαϊκής πορείας και της ανάπτυξης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ και καλείται να κυβερνήσει πραγματικά, όσες φορές έχει επιχειρήσει να αναλωθεί σε πολιτικές φανφάρες τα αποτελέσματα για την χώρα είναι καταστροφικά.

Θα περίμενα μία μακροσκελέστερη προσωπική ανάλυση του Γραμματέα ΠΑΣΟΚ Πασσαρώνας, Σπύρου Πάικα ώστε να έχουμε μία σαφή γνώση τι πρεσβεύουν εκείνα τα στελέχη που κατέχουν εκλεγμένες θέσεις στα όργανα του κινήματος.

Η επιστροφή των εκσυγχρονιστών

15 Νοεμβρίου 2011

Ενδιαφέρουσα είναι η επιστροφή, με αυξημένες αρμοδιότητες, του εκσυγχρονιστικού μπλοκ του ΠΑΣΟΚ. Όπως αναφέρει και ο κ. Μητρόπουλος στο σημερινό φύλλο των Νέων «… Ο νέος Πρωθυπουργός προσπαθεί να επαναφέρει τη χώρα στην προτεσταντική γραμμή που την είχε αφήσει ο Κώστας Σημίτης. Είναι γνωστό τι έγινε μετά: με τους γόνους, γαλάζιους ή πράσινους, στο τιμόνι, το σκάφος εξώκειλε και πάει για τα βράχια.»

Οι γόνοι τα έκαναν ολίγον μαντάρα, ωστόσο η νέα κυβέρνηση πολυπληθής και ετερογενής δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στον ρόλο της.

Η λύση Παπαδήμου

12 Νοεμβρίου 2011

Τελικά ένα κομμάτι του πολιτικού προσωπικού ανήλθε στο ύψος των περιστάσεων και με μορφή τελεσιγράφου και την απειλή της παραίτησης συμπαρέσυραν τους Παπανδρέου και Σαμαρά να αποδεχθούν έναν ικανό άνθρωπο με πραγματικές ικανότητες ώστε να οδηγηθεί η χώρα στο τέλος του τούνελ.

Η επιστολή των βουλευτών

Αποδεικνύεται έτσι ότι η γενικευμένη λαϊκίστικη λογική πολλών Ελλήνων του «όλοι ίδιοι είναι» είναι λανθασμένη. Πρωτεργάτης αυτής της επιστολής ο βουλευτής Ιωαννίνων Μιχάλης Παντούλας.

Quiz για δυνατούς λύτες: Τελικά τι μετράει στην συνείδηση των πολιτών οι κωλοτούμπες και οι εμφανίσεις στα ισχυρά ΜΜΕ ή σταθερότητα και η ανάληψη των ευθυνών όταν αυτές ανακύπτουν;

Αγαπητέ πρόεδρε,

3 Νοεμβρίου 2011

ποτέ δεν μπόρεσα να χωνέψω το γεγονός ότι ήσουν πρόεδρος στο κόμμα που υποστήριζα. Σου έδωσα πολλές ευκαιρίες για να μου αποδείξεις ότι έκανα λάθος αλλά δεν τα κατάφερες.

Νομίζω πως η διακυβέρνηση της χώρας υπό την εποπτεία σου έχει κάνει το κύκλο της. Η ανεπάρκεια στην εφαρμογή των πολιτικών που χρειάζονται για να ξεφύγουμε από την κρίση είναι περισσότερο από εμφανής. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες είναι πλέον επιβεβλημένες.

Πιστεύω η ποιο σωστή λύση σήμερα είναι η παραίτησή σου από την εξουσία και η δημιουργία κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Η θέση της Ελλάδας είναι στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατακτήσεις και θυσίες δεκαετιών δεν μπορεί έτσι απλά να διαγραφούν.

Με εκτίμηση ένα μέλος του ΠΑΣΟΚ (και όχι φίλος γυαλαντζί :P)

Σκέψεις για την κρίση και τον Πάγκαλο

23 Απριλίου 2011

Είναι αν μη τι άλλω αγαθιάρικο, την σημερινή εποχή, κάποιος να διαμορφώνει εικόνα από τα ΜΜΕ για τις δηλώσεις κάποιου και τα γεγονότα. Οι δηλώσεις που μπόρεσα να διαβάσω στα αγγλικά στην Χουριέτ με τον τρόπο που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα απείχαν παρασάγκας.

Τελικά είναι ζητούμενο οι πολιτικοί να λένε αυτό που πραγματικά πιστεύουν και ας αδιαφορούν πως τα ΜΜΕ θα παρουσιάσουν τις δηλώσεις τους ή θέλουμε πολιτικούς που θα λένε πράγματα που θα αρέσουν στα ΜΜΕ.

Τελικά ένας πολιτικός θα πρέπει να λέει πράγματα για να ηχούν όμορφα στα αυτιά μίας μάζας που πολλές φορές εμπνέεται από τον λαϊκισμό ή θα πρέπει να λέει πράγματα που θεωρεί αυτός σωστά;

Νομίζω πως είναι χαρακτηριστικό των νεοελλήνων να αφορίζουν όλα εκείνα που μπορεί να τους χαλάσουν την εικόνα, και ιδιαίτερα την εικόνα προς τα έξω. Είμαστε όλοι διατεθειμένοι να κρύψουμε τα πάντα κάτω από το χαλί και να λιθοβολήσουμε εκείνον που θα τολμήσει να πει πως το χαλί είναι φτηνιάρικο. Στην ουσία όμως, δεν μπαίνουμε εύκολα, και κανείς δεν μας έχει μάθει να μπαίνουμε.

Η σημερινή κρίση, όσο χιλιοπαιγμένο και αν είναι, είναι πέρα από οικονομική, κρίση θεσμών. Για να ξεπεραστεί το ζήτημα θα πρέπει όλοι να βοηθήσουν και να μην ξεχνάμε πως ήδη έχουν γίνει σημαντικές τομές για την χώρα, αλλά θα πρέπει να γίνουν και άλλες πιο γρήγορα και πιο μεθοδικά. Όλες εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που όλα αυτά τα χρόνια υπηρέτησαν την καθυστέρηση έχω την εντύπωση πως το κάνανε για ίδιο όφελος. Όταν για παράδειγμα το 2001 προσπάθησε να γίνει ανασυγκρότηση του ασφαλιστικού συστήματος όλοι εκείνοι που αντέδρασαν ουσιαστικά έφεραν το σύστημα μία ώρα αρχύτερα στην καταστροφή. Η λογιστική πεποίθηση είναι πως εάν η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος πραγματοποιούνταν τότε δεν θα αυξάνονταν οι ασφαλιστικές εισφορές στα σημερινά δυσβάσταχτα νούμερα. Η δική μου οπτική γωνία είναι πως η "Αριστερά"* επένδυσε σε κάτι τέτοιο διότι σε περίπτωση δυσκολίας των ταμείων, όπως και έγινε, θα υπήρχαν περισσότερα αυτιά για την ρητορική τους και τον λαϊκισμό που θεωρώ πως πρεσβεύουν. Επένδυσαν να αυξήσουν το κομματικό ακροατήριο έναντι των πολλών οι οποίοι τελικά πλήττονται από τις μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Δεν είναι εύκολο να κοπούν συντάξεις όπως δεν είναι εύκολο και το κάθε ταμείο να πληρώνει συντάξεις χιλιάδων ευρώ σε ανθρώπους οι οποίοι μέχρι και το 1995 δίναν εισφορές στα ταμεία 200 δραχμές. Ρωτήστε ο καθένας τους δικούς του/της ποιοι ήταν οι μισθοί στην Ελλάδα το ’80 και το ’90 και βγάλτε ο καθένας τα συμπεράσματά του για τις εισφορές και τις οικονομικές δυνατότητες των ταμείων. Με κανένα μαγικό τρόπο οι 10.000 δρχμ που μπορεί να έδινε κάποιος εισφορές για όλο τον χρόνο μπορούν να γίνουν 12.000 ευρώ και να παίρνει 1000 ευρώ σύνταξη.

Επειδή ο λαϊκισμός περισσεύει στην εποχή μας καλό είναι τα πάντα να τα αντιμετωπίζουμε με κριτική σκέψη.

*Όταν αναφέρομαι στην "Αριστερά" στην Ελλάδα την βάζω σε εισαγωγικά καθώς για μένα αριστερά είναι ένα σύνολο από προοδευτικές πολιτικές που δεν πιστεύω ότι αντιπροσωπεύονται από τους εδώ τιμητές της "αριστεράς".

Ρε μλκς πάμε καλά;

17 Απριλίου 2011

Ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ νομού Ιωαννίνων, Θανάσης Οικονόμου στο freestyle.

Δηλαδή πόσο ακόμη ξεφτίλα; Έλεος.

Άρθρο – παρέμβαση πέντε στελεχών του ΠΑΣΟΚ

14 Μαρτίου 2011

Οι συνεχείς– επί τα χείρω – αναθεωρήσεις του μνημονίου, το γαϊτανάκι των αλλεπάλληλων κυβερνητικών λαθών, η χρονική παράταση της αποπληρωμής του δανείου και άρα της επιτήρησης, οι αλλεπάλληλες αυτοδιαψεύσεις στην επίτευξη των στόχων, αναδεικνύουν βασικές όψεις του πολιτικού προβλήματος της χώρας.

Από την μέχρι σήμερα πορεία

  • Έχει κατ΄ επανάληψη επιβεβαιωθεί η απουσία ενός ολοκληρωμένου και μακρόπνοου αναπτυξιακού σχεδίου και η έλλειψη μιας ικανής, συνεκτικής πολιτικής ομάδας για την αντιμετώπιση μιας τόσο μεγάλης κρίσης.
  • Έχει αναδειχθεί ότι μείζονες εθνικού χαρακτήρα επιλογές δεν διαμορφώνονται στα θεσμοθετημένα κυβερνητικά όργανα, αλλά στις διμερείς συναντήσεις με τους δανειστές μας

Παρά τις ενστάσεις, τις αγωνίες, τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες για την ακολουθούμενη πολιτική, επιδείξαμε διαχρονικά αίσθημα ευθύνης. Τη στάση μας αυτή την καταστήσαμε διακριτή μέσα από τις όποιες, συμβολικές πλέον, διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ.
Όμως κάθε μέρα που περνάει διαμορφώνεται η πεποίθηση πως το βασικό προεκλογικό μας σύνθημα «πρώτα ο πολίτης» η κυβέρνηση μας το έχει αντικαταστήσει από το δόγμα «πρώτα οι δανειστές μας». Οι βασικές και αρχικές διαφωνίες μας οι οποίες αφορούν στον χρόνο αντίδρασης της κυβέρνησης, στον τρόπο διαχείρισης της δανειακής σύμβασης και στην έλλειψη αναπτυξιακού σχεδίου, παραμένουν, επιτείνονται και μετατρέπονται σήμερα σε αγωνία για το αύριο της χώρας.

Η ανακολουθία στην εφαρμογή και η συνεχής μονόπλευρη διολίσθηση των μέτρων, η εκ των υστέρων κυβερνητική δια πίστωση πως «τα νούμερα δεν μας βγαίνουν» και η παραδοχή της ανάγκης επιμήκυνσης, και όχι αναθεώρησης, μια κατά τα άλλα λεόντειας δανειακής σύμβασης, η οποία αντιστρατεύεται την ανάπτυξη, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για ένα αισιόδοξο αύριο.

Τα βάρη της δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν επιμερίζονται με κοινωνική δικαιοσύνη και προπάντων δεν αγγίζουν αυτούς που πραγματικά συνέβαλαν στην κρίση.

Ποιος πληρώνει τη κρίση; Όλοι και δίκαια; Ή μήπως μόνο οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι με σχέση εξαρτημένης εργασίας?

Ποιους πλήττει η κρίση ? Όλους και δίκαια? η μήπως μόνο τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, την μικρή και μεσαία επιχείρηση ?

Το κλείσιμο χιλιάδων μικρών επιχειρήσεων και καταστημάτων και η δραματική αύξηση της ανεργίας, διαμορφώνουν το κοινωνικό τοπίο της φτώχιας, της ανέχειας, της ανασφάλειας και της απελπισίας.
Η έλλειψη προοπτικής και η ανεργία των νέων που αναζητούν το μέλλον στην εσπερία, ευνουχίζει για δεκαετίες την ανάπτυξη της χώρας.

Η κατάργηση των συντεχνιακών προνομίων είναι επιβεβλημένη αλλά δεν μπορεί να αποτελεί το πρόσχημα κατάργησης κάθε προστασίας των εργασιακών σχέσεων. Οι αναγκαίες και χρήσιμες διαρθρωτικές αλλαγές δεν αρκεί να νομοθετούνται. Απαιτείται να προωθούνται αποφασιστικά, αποτελεσματικά, γρήγορα και προπάντων να μην διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό. Η κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί πως η στρατηγική της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας, της τρομοκρατίας των μέτρων, ο τεμαχισμός της αλήθειας, το έλλειμμα ειλικρίνειας, και προπάντων ο λαϊκισμός του αντιμνημονιακού λόγου κάποιων κυβερνητικών στελεχών εξάντλησαν την επικοινωνιακή «προσφορά» τους.

Όλον αυτό τον καιρό αποδείχθηκε περίτρανα πως η ακολουθούμενη πολιτική δεν μπορεί να οδηγήσει σε διέξοδο τη χώρα από τη στιγμή που περιορίζεται μόνο στο δημοσιονομικό σκέλος και αγνοεί το αναπτυξιακό.

Το μέγεθος και η δομή της κρίσης απαιτούν:

  • Διευθύνουσα πολιτική ομάδα οπλισμένη με πίστη και αποφασιστικότητα, η οποία να μπορεί να κινείται και πέρα από το μνημόνιο και με ένα ευρύτερο σχέδιο να επιδιώκει συνεννόηση, συναινέσεις, συμφωνίες.
  • Πολιτικές που εμπνέουν και δεν διχάζουν ,πολιτικές που κινητοποιούν και δεν ενοχοποιούν, πολιτικές που ενσωματώνουν την διαφορά, πολιτικές που αρνούνται τις μοναδικότητες και τους μονοδρόμους.
  • Πολιτικές που χτίζουν την ηγεμονία τους θετικά και με σεβασμό στις μέχρι σήμερα σημαντικές εθνικές και κοινωνικές κατακτήσεις.
  • Να ορίσουμε με σαφήνεια το δημόσιο συμφέρον και το δημόσιο αγαθό. Η έγνοια μας πρέπει να είναι η προστασία του κοινωνικού μας κεφαλαίου και η προστασία από την κατάρρευση των εύθραυστων κοινωνικών σχέσεων που οδηγεί η χωρίς μελέτη και σχέδιο ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών.

 

Ο στόχος της εξεύρεσης 50δις από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως μέρος σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Πολύ περισσότερο που δεν φαίνεται να υπάρχει σχέδιο τι , πότε και με ποιο τίμημα θα αξιοποιηθεί.

Η χθεσινή, θετική εξέλιξη, για την επιμήκυνση και το χαμηλότερο επιτόκιο, δεν μπορεί να αποκρύψει ότι η συμφωνία μας με τον υπό διαμόρφωση «μηχανισμό για την προστασία του ευρώ», θα δεσμεύσει τη χώρα σε μακρά και αδιέξοδη περίοδο ύφεσης, λιτότητας και πλήρους απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων.

Ανάμεσα στην πολιτική και την οικονομία εμπιστευόμαστε την πολιτική και ανάμεσα στην κοινωνία και την οικονομία δίνουμε το πρωτείο στην κοινωνία .

Χρειάζεται οι Έλληνες να γνωρίζουν όλη την αλήθεια.

Χρειάζεται να κάνουμε θυσίες και προσπάθειες με δική μας απόφαση και επιλογή.

Ο λαός μας, χρειάζεται και δικαιούται, μια πολιτική που θα τον εμπιστεύεται και δεν θα τον παραπλανά.

Χρειάζεται παράλληλα με τη σταθερή μας προσήλωση στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, να εργασθούμε συστηματικά και μεθοδικά για τον επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η ένταξη μας στην ΟΝΕ συνιστά πλεονέκτημα Εθνικής επιβίωσης και προσφέρει εξαιρετικές δυνατότητες διαπραγμάτευσης. Χρειάζεται ο διάλογος. Στα θεσμοθετημένα κυβερνητικά όργανα, στους πολιτειακούς θεσμούς. Διάλογος με τα κόμματα, με τη κοινωνία των πολιτών, διάλογος και στο ΠΑΣΟΚ που έχει αποσυρθεί από την κοινωνία και έχει μετατραπεί σε κόμμα-κέλυφος και ανίσχυρο κυβερνητικό απολογητή. Χρειάζεται να αποκατασταθούν στο ΠΑΣΟΚ οι στοιχειώδεις πολιτικές λειτουργίες της πολιτικής αντιπαράθεσης, της δημιουργικής κριτικής, της σύνθεσης και της πολιτικής δράσης.

Τέλος όλοι μας θα πρέπει να γνωρίζουμε και να μη ξεχνάμε πως η αξιοπρέπεια του Ελληνικού λαού δεν είναι έννοια κενή περιεχομένου και η ιστορία έχει αποδειχθεί αδυσώπητη για όλους όσους την αγνόησαν, για όλους όσους την καταπάτησαν.

Θωμάς Γιώργος
Μαλέσιος Βαγγέλης
Μανίκας Στέφανος
Νικολάου Γιάννης
Σταυρακάκης Μηνάς